پلک های ابری

مجتبا شاه آبادی فراهانی

 

اصغر معاذی

 

نویسنده:مجتبا شاه آبادی فراهانی


اصغر معاذی
به جای گندم از امروز، سیب می کِشمت
هـزار مرتبه آدم- فریب می کشمت
نه آنقَدَر که به دوزخ کشانی ام این بار
به رغـــم وسوسه هایت نجیب می کشمت
پُر از سکوت نیایش، پر از شکوه دعا
وضو گرفته به امن یُجیب می کشمت
برای این که بدانی چه می کشم... گاهی
میان این همه آدم، غـریب می کشمت
و مثل پنجره هایی که رو به دیوارند
از آسمان و زمین، بی نصیب می کشمت
بایست! دار مسیحم به پا شود حالا
شبی که بال گشودی صلیب می کشمت
تو شاعرانه ترین هفت سین عمر منی
میان سفره فقط هفت سیب می کشمت...!

                                                          اصغر معاذی



رسول یونان

 

نویسنده:مجتبا شاه آبادی فراهانی

آینه از دست باربران افتاد
و چهره تو که در آینه جا مانده بود
تکه تکه شد
چشمت را
دختر همسایه برداشت و فرار کرد ...
ما
در اثاث کشی تو را از دست دادیم!
رسول یونان


احمد شاملو

 

نویسنده:مجتبا شاه آبادی فراهانی

نوروز در زمستان

سالی
        نوروز
بی چلچله بی ‌بنفشه می‌آید،

‌جنبش سرد برگ نارنج بر آب
بی گردشِ مرغانه رنگین بر آینه

سالی
         نوروز
بی‌ گندم سبز و سفره می‌آید،
بی پیغام خموش ماهی از تنگ بلور
بی رقص عفیف شعله در مردنگی.

سالی
        نوروز
             همراه به درکوبی مردانی 
سنگینی‌ بارِ سالهاشان بر دوش:
تا لاله سوخته به یاد آرد باز
نام ممنوعش را
و تاقچه گناه
                 دیگربار
با احساس کتابهای ممنوع
تقدیس شود.

در معبرِ قتل عام
شمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.

دروازه‌های بسته
                     به ناگاه
                              فراز خواهد شد

دستان اشتیاق 

                    از دریچه ها دراز خواهد شد

لبان فراموشی

                    به خنده باز خواهد شد

و بهار 
        درمعبری از غریو
تا شهر خسته
              پیش باز خواهد شد

سالی

        آری

بی گاهان 
             نوروز 
                 چنین آغاز خواهد شد


 از کتاب حدیت بی قراری ماهان - احمد شاملو


سعدی شیرازی

 

نویسنده:مجتبا شاه آبادی فراهانی

آنکه هلاک من هَمی، خواهد و من سلامتش

هر چه کند زِ شاهدی، کَس نکند ملامتش

میوه نمی دهد به کَس، باغ تَفَرُّج است و بَس

جز به نظر نمی رسد، سیب درختِ قامتش

داروی دِل نمی کنم، کان که مریض عشق شد

هیچ دوا نیاورد، باز به استقامتش

هر که فدا نمی کند، دنیی و دین و مال و سَر

گو غم نیکوان مَخور، تا نخوری ندامتش

جنگ نمی کنم اگر، دست به تیغ می برد

بلکه به خون مطالبت، هم نکنم قیامتش

کاش که در قیامتش، بار دگر بدیدمی

کان چه گناه او بود، من بِکِشم غرامتش

هر که هوا گرفت و رفت از پی آرزوی دل

گوش مَدار سعدیا، بر خبرِ سلامتش


منبع: دیوان غزلیات سعدی



محمدرضا شفیعی کدکنی

 

نویسنده:مجتبا شاه آبادی فراهانی

هیچ می دانی چرا چون موج
در گریز از خویشتن پیوسته می کاهم?
زان که بر این پرده ی تاریک
این خاموشی نزدیک
آن چه می بینم نمی خواهم
و آنچه می خواهم نمی بینم ... !
                                                         
                                                      محمدرضا شفیعی کدکنی

برگرفته شده از کتاب: مجموعه اشعار استاد محمدرضا شفیعی کدکنی، در کوچه باغ های نیشابور


  • تعداد کل صفحات:18 
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...